اسماعیل فصیح: در دوم اسفند 1313 در تهران تولد یافت. پس از تحصیلات عالی در امریکا به ایران بازگشت و از سال 1342 در شرکت ملی نفت ایران در مناطق نفت خیز جنوب به کار پرداخت و در سال 1359 با سمت استادیار دانشکده ی نفت آبادان بازنشسته گردید.
آثار چاپ شده ی او از این قرار است:
رمان ها: شراب خام(1347)؛ دل کور(1351)؛ داستان جاوید(1359)؛ ثریا در اغما(1363؛ ترجمه ی انگلیسی، لندن، 1985؛ ترجمه ی عربی، قاهره، 1997)؛ درد سیاوش(1364)؛ زمستان 62(1366؛ ترجمه ی آلمانی، 1998)؛ شهباز و جغدان(1369)؛ فرار فروهر(1372)؛ باده ی کهن(1373)؛ اسیر زمان(1373)؛ پناه بر حافظ(1375)؛ کشته ی عشق(1376)؛ طشت خون(1376)؛ بازگشت به درخونگاه(1377)؛ لاله برافروخت(1377)؛ نامه ای به دنیا(1379)؛ در انتظار(1379).
مجموعه ی داستان ها: خاک آشنا(1349)؛ دیدار در هند(1353)؛ عقد و داستان های دیگر(1357)؛ برگزیده ی داستان ها(1366)؛ نمادهای دشت مشوش(1369).
ترجمه ها: وضعیت آخر؛ بازی ها؛ ماندن در وضعیت آخر؛ استادان داستان؛ رستم نامه؛ خودشناسی به روش یونگ؛ تحلیل رفتار متقابل در روان درمانی؛ شکسپیر.
فصیح اکنون در تهران به سر می برد و گهگاه در بخش برنامه های آموزشی زبان تخصصی و گزارش نویسی صنعت نفت خدمت می کند.